Kiedy Polska płacze, Polacy są razem. Czuwanie dla Krakowa w sercu Kerry.

Kiedy Polska płacze, Polacy są razem. Czuwanie dla Krakowa w sercu Kerry

Są takie chwile, kiedy trudno znaleźć odpowiednie słowa. Kiedy człowiek słyszy o ludzkiej tragedii, o śmierci niewinnych osób, o rodzinach, którym w jednej chwili zawalił się cały świat, po prostu czuje ogromny ból. I właśnie z takiej potrzeby serca narodziła się inicjatywa zorganizowania czuwania dla Krakowa. Kiedy dotarły do nas wiadomości o tragicznym ataku terrorystycznym w Krakowie, nie potrafiliśmy przejść obok nich obojętnie. Choć mieszkamy setki kilometrów od Polski, choć nasze codzienne życie toczy się tutaj, w Irlandii, nasze serca pozostały w ojczyźnie. Bo przecież nie trzeba mieszkać w Polsce, żeby czuć się Polakiem. Nie trzeba być na miejscu, żeby płakać, martwić się i przeżywać tragedię, która dotknęła naszych rodaków.

Jako prezes Stowarzyszenia Polonia Polanie poczułam, że musimy coś zrobić. Nie mogliśmy pomóc bezpośrednio tym, którzy znaleźli się w centrum tragedii, ale mogliśmy stworzyć miejsce, w którym Polacy i nasi irlandzcy przyjaciele będą mogli być razem. Miejsce, gdzie będzie można zapalić świeczkę, pomodlić się, pomilczeć, przytulić drugiego człowieka i po prostu poczuć, że nie jest się samemu.W ciągu zaledwie jednego dnia Stowarzyszenie Polonia Polanie zorganizowało i nagłośniło spotkanie.Chcieliśmy, żeby informacja dotarła do jak największej liczby osób, żeby każdy, kto czuje potrzebę okazania wsparcia, miał taką możliwość.

Chciałabym również z całego serca podkreślić, że inicjatorką całego przedsięwzięcia była Eliza Gruza, członkini naszego Stowarzyszenia Polonia Polanie. To dzięki jej pomysłowi, zaangażowaniu i ogromnemu wkładowi ta inicjatywa nabrała kształtu. Wspólnie, ramię w ramię, połączyłyśmy siły, aby w tak krótkim czasie przygotować to spotkanie i dać ludziom możliwość bycia razem w tym trudnym momencie. Jestem jej ogromnie wdzięczna za serce, które włożyła w tę inicjatywę, i za to, że razem mogłyśmy stworzyć coś tak ważnego.

9 listopada o godzinie 16.00 spotkaliśmy się na głównym skwerze w centrum Tralee. Coś bardzo ważnego wydarzyło się również w tym samym czasie w Polsce. W Krakowie odbywał się marsz, podczas którego ludzie jednoczyli się w bólu, pamięci i solidarności. My, tutaj, w hrabstwie Kerry, również chcieliśmy być z nimi. W pewnym sensie szliśmy razem, choć dzieliła nas odległość.Zapaliliśmy biało-czerwone znicze, zabrzmiał Hejnał Mariacki, a następnie wszyscy wspólnie uczciliśmy pamięć zmarłych chwilą ciszy. Powiewały polskie flagi, a na twarzach zgromadzonych ludzi widać było skupienie, wzruszenie i prawdziwe przejęcie.

Przyszli Polacy, Irlandczycy, przedstawiciele innych narodowości, osoby starsze, młodzież, dzieci, całe rodziny. Byli również rodzice z maleńkimi dziećmi w wózkach. Każdy przyszedł z własną myślą, własnym bólem i własną potrzebą okazania solidarności. Byli z nami burmistrz hrabstwa Kerry Mikey Sheehy oraz burmistrz Tralee Angie Bailey, którzy również zabrali głos i przekazali słowa wsparcia.

Ale tego dnia szczególnie dużo myślałam o ludziach, którzy znaleźli się w samym środku krakowskiej tragedii. O tych, którzy nie uciekali, lecz rzucili się na pomoc rannym. O właścicielach sklepów i pracownikach, którzy otwierali swoje pomieszczenia, wpuszczali do środka przerażonych ludzi i dawali im schronienie. O tych, którzy czuwali, pomagali, opatrywali, wspierali i próbowali ratować drugiego człowieka. O ludziach, którzy być może sami byli przerażeni, ale mimo strachu potrafili wyciągnąć rękę do kogoś, kto potrzebował pomocy.To właśnie w takich chwilach widać, kim naprawdę jesteśmy. Chciałabym z całego serca podkreślić bohaterstwo policjantów, którzy z ogromną odwagą i poświęceniem podjęli działania. Ich szybka reakcja i zdecydowana postawa miały ogromne znaczenie. Dzięki ich pracy i odwadze udało się uratować życie kolejnych osób i zapobiec jeszcze większej tragedii. Ogromne podziękowania należą się również irlandzkiej Civil Defence, wszystkim ratownikom, chirurgom i pracownikom medycznym, którzy natychmiast przystąpili do ratowania poszkodowanych.Ale wiecie, co najbardziej porusza mnie w tej całej tragedii? To, że Polacy potrafili być razem. Że w chwili największego zagrożenia nie patrzyli na siebie obojętnie. Że pomagali sobie, chronili się, szukali bezpiecznego miejsca dla drugiego człowieka. Że obok strachu i przerażenia pojawiły się odwaga, solidarność i zwyczajna ludzka dobroć. Czasami słyszymy, że Polacy są podzieleni, że trudno nam działać razem. A ja myślę, że takie chwile pokazują coś zupełnie innego. Kiedy dzieje się prawdziwe nieszczęście, kiedy ktoś potrzebuje pomocy, potrafimy stanąć obok siebie. Potrafimy być jedną wielką rodziną. I chciałabym, żebyśmy nigdy o tym nie zapominali.My, Polacy mieszkający poza granicami kraju, również bardzo mocno przeżywamy to, co wydarzyło się w Krakowie.

Nasze życie jest tutaj, nasze dzieci chodzą do irlandzkich szkół, pracujemy, mamy swoje obowiązki i codzienne sprawy. Ale kiedy cierpi Polska, cierpimy również my. Odległość nie odbiera nam więzi z ojczyzną. Nasze myśli, modlitwy i serca są wtedy tam, gdzie potrzebują nas nasi rodacy.Jest we mnie ogromny smutek po tych, którzy stracili życie. Chciałabym wierzyć, że ich ziemska droga dobiegła końca i teraz zaznają już spokoju. Ale wiem też, że przed tymi, którzy pozostali, jest bardzo trudny czas. Rodzice, dzieci, małżonkowie, rodzeństwo, przyjaciele – ludzie, którzy muszą nauczyć się żyć z pustką, której niczym nie da się wypełnić.To właśnie oni teraz potrzebują naszej szczególnej troski. Nie tylko w pierwszych dniach po tragedii, kiedy wszyscy o niej mówią, ale również później, kiedy świat zacznie wracać do codzienności, a ich ból pozostanie. Potrzebują obecności, dobrego słowa, pomocy, modlitwy, ciepła i wsparcia. Potrzebują wiedzieć, że nie zostali sami.Chciałabym podziękować każdemu, kto przyszedł na nasze czuwanie. Polakom, Irlandczykom i wszystkim ludziom innych narodowości. Dziękuję za każdą zapaloną świeczkę, za każdą chwilę ciszy, za obecność i za to, że wspólnie mogliśmy wysłać do Krakowa znak, że pamiętamy i jesteśmy z Wami.Jestem dumna, że Stowarzyszenie Polonia Polanie mogło stworzyć taką możliwość. Nie zrobiliśmy niczego wielkiego w sensie materialnym. Nie mogliśmy cofnąć czasu ani zmienić tego, co się wydarzyło. Ale mogliśmy zrobić coś bardzo ludzkiego – połączyć ludzi w chwili, kiedy szczególnie potrzebują bliskości.

Bo czasami najważniejsze, co możemy dać drugiemu człowiekowi, to po prostu być obok.

Krakowie, jesteśmy z Tobą. Rodzinom ofiar, rannym i wszystkim, których dotknęła ta tragedia, przesyłamy nasze najcieplejsze myśli, modlitwę i całe serce. Nie jesteście sami.

Edyta Skwira